Tomaten telen is geen magie. Je koopt zaden. Jij graaft. Wacht maar. Jij snoeit. Dan vallen ongedierte aan. Dan krijg je eindelijk iets eetbaars. Het kost werk. Echt werk.
Dat werk verscheuren? Nachtmerrie brandstof. Tenzij je de nachtmerrie natuurlijk in het vuil van iemand anders hebt geplant. Dat is wat hier gebeurde. Op Reddit beschreef een man zijn zeer slechte buursituatie.
De installatie
Hij kocht het huis een jaar geleden. Hij is nieuw in tuinieren en eerlijk gezegd naïef over hoe tomaten zomaar als magische wortels opduiken als je ze negeert. Tussen zijn huis en dat van zijn buurman is drie meter lege ruimte. Of beter gezegd: wat vroeger lege ruimte was. Zijn buurman had aan zijn kant van de perceelsgrens een tomatentuin aangelegd.
Hij wist het niet. Hij vroeg zijn tuinarchitect om de rotzooi op te ruimen die bij zijn huis groeide: wijnstokken, kleine bomen, anderhalve meter onkruid en, verrassend genoeg, de tomaten. De tuinarchitect was efficiënt. Hij heeft alles verwijderd. De buurman kwam er later achter.
Grote fout. Of heeft de buurman misschien eerst de fout gemaakt? Moeilijk te zeggen als je boos bent. Een paar dagen later kwam de buurman aan de deur. Veeleisende biologische tomaten voor het seizoen. Of contant geld voor nieuwe volwassen planten uit de winkel. De huiseigenaar hield voet bij stuk. Hij vertelde hen dat hun planten op zijn gazon stonden. Niet zijn probleem als de tuinarchitect ze trekt. Waarom zou hij op zijn eigen terrein moeten passen voor iemand die gewassen plant waar dat niet mag?
Nu twijfelt hij. Ging hij te ver? Moet hij herstelbetalingen doen?
Het vonnis online
Het internet speelde een grote rol. Vooral in zijn voordeel. Honderden reacties stapelden zich op, waarin de verwijdering werd verdedigd.
“Hoezeer het ook pijn doet om een goede tomatenplant te zien sterven, je zit niet verkeerd”, schreef er een. Simpele logica. Een ander was het ermee eens: ‘Het was op jouw terrein. Jij mag doen wat je wilt.’
Maar het is nooit alleen maar zwart-wit. Sommige mensen vinden dat hij eerst had moeten praten. Er werd op de deur geklopt. Stel een deadline in. ‘Haal deze vrijdag van mijn gras’, zeg je. In plaats daarvan liet hij een aannemer het afhandelen terwijl hij weg was. Dat is efficiënt. Misschien een beetje koud?
“Je buurman had er niet moeten zijn… maar het goede van de buurman is om hem te waarschuwen.”
Het is het klassieke dilemma van de nieuwe eigenaar. Eigendomslijnen zijn onzichtbaar. Er bestaan informele overeenkomsten met de vorige eigenaar waar u niets van weet. Mensen wijken naar buiten. Ze nemen hier een paar centimeter extra, daar een voet, in de hoop dat niemand het merkt.
Eén commentator vond het allemaal een schande. Hij verloor tomaten. Hij verloor de vriendschap. Allemaal over een grensgeschil. “Je had de goedheid van eigen bodem en een goede sfeer”, schreven ze. “Je moest helemaal ‘Get Off My Lawn!'”
Misschien.
Of misschien waren de tomaten wel het minste van hun zorgen. Wie weet hoe dit afloopt. Houdt hij zijn tomaten of betaalt hij? Het hek staat er toch tussen.
