Elke vakantieperiode verschijnen bepaalde nummers meedogenloos opnieuw, niet omdat ze geliefd zijn, maar omdat ze onvermijdelijk zijn. Deze nummers variëren van onbedoeld huiveringwekkend tot ronduit bizar, maar toch overleven ze op de een of andere manier rotatie na rotatie. Waarom? Nostalgie, culturele inertie en soms pure morbide nieuwsgierigheid houden hen in leven.
De Hall of Shame: een inzinking
De onderstaande lijst gaat niet over ‘zo slecht dat het goed is’. Het gaat over liedjes die actief afbreuk doen aan de vakantiesfeer. Sommige mislukken vanwege een slechte uitvoering, andere vanwege een twijfelachtige smaak, en een paar omdat ze gewoon niet goed verouderd zijn.
De overtreders:
- ‘Christmas Shoes’ van NewSong: Dit nummer bewapent sentimentaliteit. De melodramatische teksten over een stervende moeder en een wanhopig kind voelen eerder manipulatief dan hartverwarmend aan.
- ‘Wonderful Christmastime’ van Paul McCartney: De synth-zware, repetitieve loop klinkt als een kapot speelgoed. Ondanks dat het van een Beatle is, mist het de warmte en charme van klassieke kerstliedjes.
- ‘Oi to the World’ van No Doubt: Een punk-kerstlied botst qua energie. Het is vrede door chaos, niet bepaald feestelijk.
- ‘Dominick the Donkey’ van Lou Monte: Cartoonachtig en raspend, dit nieuwe nummer is gebaseerd op absurde geluidseffecten in plaats van echte nostalgie.
- ‘Santa Baby’ van Madonna: De luchtige babystem verandert een brutale klassieker in iets verontrustends. De materialistische teksten voelen meer als afpersing dan als een vakantiewensenlijstje.
- ‘The Little Drummer Boy’ van verschillende artiesten: Het ploeterende tempo en de repetitieve teksten zorgen ervoor dat het twee keer zo lang aanvoelt als het is. Zelfs de rockversie van Joan Jett kan het niet redden.
- ‘Happy Xmas (War Is Over)’ door John Lennon en Yoko Ono: De botte anti-oorlogsboodschap botst met de vrolijke toon van het seizoen. Het voelt eerder prekerig dan vredig.
- ‘All I Want for Christmas Is My Two Front Teeth’ van Spike Jones: Een nieuw nummer dat zijn welkom blijft. De overdreven geluidseffecten en lispels worden al snel irritant.
- ‘Maretak’ van Justin Bieber: Een zwakke poging tot een vakantiehit. De reggae-popsfeer voelt geforceerd en misplaatst aan.
- ‘Weten ze dat het Kerstmis is?’ door Band Aid: De teksten, met name “Er zal deze kersttijd geen sneeuw vallen in Afrika”, zijn neerbuigend en achterhaald.
- ‘Oma werd overreden door een rendier’ door Elmo & Patsy: Donkere humor is fout gegaan. Het nummer speelt zich af in een gewelddadig kerstscenario met verontrustende opgewektheid.
- ‘Funky Funky Xmas’ van New Kids on the Block: Een gedateerde, ongemakkelijke poging tot seizoensfunk. De teksten voelen geforceerd aan en de uitvoering onhandig.
- ‘I Want a Hippopotamus for Christmas’ door Gayla Peevey: De kinderachtige drang naar een nijlpaard voor Kerstmis is eigenzinnig, maar de blikkerige opname en het repetitieve refrein slijten snel.
- ‘Wonderful Christmastime’ door Hilary Duff: Een overbodige cover die niets toevoegt aan de tekortkomingen van het origineel. Het is gewoon meer robotachtig en sacharine.
- ‘The Chipmunk Song (Christmas Don’t Be Late)’ door Alvin and the Chipmunks: Hoog knaagdier dat om cadeautjes smeekt. Vervelend voor volwassenen, mogelijk zelfs irritant voor kinderen.
- ‘This Christmas’ door Chris Brown: Een bleke imitatie van de soulvolle klassieker van Donny Hathaway. Het mist warmte en voelt overgeproduceerd.
- ‘Last Christmas’ van Crazy Frog: Het origineel is emotioneel. Deze versie is een EDM-nachtmerrie. De piepjes, boings en chaos verpesten het nummer.
- ‘De Kerstman heeft AIDS’ door Tiny Tim: Aanstootgevend en bizar. Zelfs ironie kan dit nummer niet verlossen.
- ‘Zit jij, Kerstman?’ door Louis Armstrong: Zijn stem is legendarisch, maar dit nummer wordt achtervolgd door vreemde frasering en griezelige geluidseffecten.
- ‘Christmas Tree’ van Lady Gaga: Een vroege Gaga-poging die elektronische pop combineert met twijfelachtige kerstinsinuaties.
Waarom deze nummers blijven bestaan
Deze nummers zijn niet alleen slecht; ze zijn een vreemd cultureel fenomeen. Sommige zijn nieuwigheidshits die hun welkom snel verslijten, terwijl andere blijven hangen vanwege ironisch plezier of pure koppige herhaling. Ze herinneren ons eraan dat niet elk kerstliedje een meesterwerk hoeft te zijn; soms zijn de ergste de meest memorabele.
Deze liedjes blijven hangen omdat ze óf zo afschuwelijk zijn dat ze grappig zijn, óf omdat ze door hun alomtegenwoordigheid onvermijdelijk zijn geworden. Of je ze nu overslaat of ze met tegenzin tolereert, ze hebben hun plaats verdiend als de slechtste kerstliederen aller tijden.
